powrót do strony głównej napisz do nas wpisz się do księgi go�ci
                   

:: Chemia NET DYSOCJACJA ELEKTROLITYCZNA

                                                      

 

    Dysocjacja kwasów, dysocjacja zasad, dysocjacja soli

 

 

 

  W 1887 roku, chemik szwedzki Svante Arrhenius wysunął przypuszczenie, że niektóre związki chemiczne podczas rozpuszczania w wodzie ulegają rozpadowi na kationy i aniony. zjawisko to, potwierdzone pó�niejszymi badaniami, nosi nazwę dysocjacji elektrolitycznej lub jonowej.

ROZPAD ZWIĄZKÓW NA JONY W WYNIKU ODDZIAŁYWAŃ MIĘDZY SUBSTANCJĄ ROZPUSZCZONĄ A ROZPUSZCZALNIKIEM NAZYWAMY DYSOCJACJĄ ELEKTROLITYCZNĄ (JONOWĄ).

Okazało się, że związki chemiczne ulegające rozpadowi na jony pod wpływem wody
to elektrolity, czyli substancje, których wodne roztwory przewodzą prąd elektryczny.ROZTWORY WODNE NIEKTÓRYCH SUBSTANCJI PRZEWODZĄ PRĄD ELEKTRYCZNY. SUBSTANCJE TAKIE NAZYWAMY ELEKTROLITAMI.

NIEELEKTROLITY NATOMIAST, TO SUBSTANCJE NIE PRZEWODZĄCE W ZASADZIE PRĄDU ELEKTRYCZNEGO

W praktyce elektrolitami są kwasy tlenowe, wodorki kwasowe (wodorki fluorowców i tlenowców) wodorotlenki i sole.

Nieelektrolitami są przede wszystkim związki organiczne (z wyjątkiem kwasów karboksylowych i ich soli) obojętne tlenki i obojętne wodorki.

Jeżeli substancja reaguje chemicznie z wodą, np.: Na2O czy SO2, nie ma sensu zaliczać jej
do którejkolwiek grupy. Produkt reakcji z wodą może być i z reguły jest elektrolitem,
np.: NaOH w przypadku rozpuszczania Na2O lub H2SO3 po rozpuszczeniu SO2.

            Mechanizm procesu dysocjacji polega na otoczeniu polarnej (dipolowej) cząsteczki AB przez kilka cząsteczek wody (lub innego rozpuszczalnika polarnego), które również
są polarne i rozrywają wiązanie A-B. W przypadku cząsteczki chlorowodoru wspólna para elektronów łącząca atom wodoru z atomem chloru staje się w momencie rozerwania własną parą atomu chloru, a sam atom chloru � jonem jednoujemnym. Atom wodoru, pozbawiony wspólnych elektronów, zamienia się w jon H+. Wytworzone jony są zdolne do poruszania się między cząsteczkami rozpuszczalnika, aczkolwiek wydaje się również prawdopodobne, że każdy jon jest stale otoczony kilkoma cząsteczkami wody.

 

Dysocjację elektrolityczną przedstawia się równaniem chemicznym, np.: dysocjacja kwasu solnego.:

HCl -> H+ + Cl-

Nie uwzględnia się cząsteczek wody otaczających jony, ponieważ ich liczba jest zmienna. Jedynie w przypadku jonu H+ stwierdzono, że nie występuje on samodzielnie, lecz jest połączony z jedną cząsteczką wody:

HCl + H2O -> H3O+ + Cl-

Jon H3O+ nazywa się jonem hydroniowym, powstaje on z jonu H+ i cząsteczki wody:

H+ + H2O -> H3O+

Dysocjacji elektrolitycznej ulegają związki o wiązaniu jonowym lub kowalencyjnym silnie polarnym. Działanie wody podczas tego procesu polega na uwalnianiu już istniejących jonów z sieci krystalicznej substancji o wiązaniu jonowym lub tworzeniu jonów z cząsteczek o wiązaniu silnie polarnym.

 

 

Wiązanie jonowe występuje również w NaOH. W zasadzie sodowej czyli: roztworze wodnym NaOH ulega więc dysocjacji:

NaOH -> Na+ + OH-

innym przykładem dysocjacji zasad może by� dysocjacja wodorotlenku Magnezu:

Mg(OH)2 --> Mg2+ + 2OH-

 

Także większo�ć soli to związki jonowe.

KI, MgI2, AlCl3, MgS, K2S

Dysocjacja soli:

 

Sól zbudowana jest z kationu metalu i anionu reszty kwasowej a jak to �zamoczysz� wodą, to się �podzieli� wła�nie na te dwie czę�ci.

 

Sól rozpuszczalna w wodzie dysocjuje na kation metalu Mn+ i anion reszty kwasowej Rn-

 

Np.:

 

Na2SO4 à 2Na+ + SO42-

Mg(NO3)2 à Mg2+ + 2NO3

MgCl2 à Mg2+ + 2Cl-

 

 

Na -  jest metalem dlatego jest dodatni

Na+  -  to kation sodu czyli � Mm+

SO42-, NO3 -, Cl- - to aniony reszty kwasowej (kwasu siarkowego, azotowego i chlorowodoru) czyli � Rn-

 

Oczywi�cie wszystko przebiega pod wpływem wody

 

Czyli wzór ogólny dysocjacji soli wygląda następująco:

 MnRm à nMm+ + mRn-

Chemia NET

 

 

góra strony

 

 

   kontakt     ::     strona główna      ::     księga go�ci